Lojërat që të djersitin duart pa qëlluar asnjë plumb janë të rralla, dhe Ready or Not është njëra prej tyre. Jo sepse bazohet në horrorin klasik ose sepse kërkon një tronditje të lehtë, por sepse komploti i tij është aq i dendur, taktik dhe shtypës sa çdo cep bëhet një vendim jetësor. Ardhja e tij në konsola, konkretisht PS5, është festuar aq sa është debatuar, dhe për një arsye të mirë. Versioni që tani mbërrin në ekosistemin PlayStation sjell me vete jo vetëm bagazhin e kohës së tij në PC, por edhe barrën e pashmangshme të adaptimeve dhe censurës. Megjithatë, ai e ruan atë puls narrativ të paprekur, në të cilin çdo mision bëhet një betejë psikologjike.
Kurrë nuk është vonë nëse lumturia është e mirë
Void Interactive është studioja e vogël irlandeze që qëndron pas këtij projekti, e cila, që nga lançimi i saj i hershëm, i bëri të qarta qëllimet e saj: të ndërtonte një përvojë vërtet taktike, pa lëshime në lojërat elektronike, dhe duke iu referuar drejtpërdrejt klasikut SWAT 4. Loja debutoi në PC në vitin 2021 në një version të parakohshëm, por vetëm në dhjetor 2023 u konsiderua si një version "i plotë". Gjatë asaj kohe, fitoi një numër të madh ndjekësish besnikë, veçanërisht midis lojtarëve që humbën një përvojë të përqendruar në strategji, komunikim në ekip dhe presion real. Tani, në vitin 2025, më në fund vjen në konsola, me versione për PS5 dhe Xbox Series, me premtimin e ruajtjes së atij identiteti pavarësisht kufizimeve të ekosistemit të mbyllur.
"Ready or Not" ju vendos në rolin e një oficeri në një njësi speciale policore në qytetin imagjinar të Los Sueños. Deri tani, mund të duket si një tjetër FPS, por çelësi qëndron te stili: çdo ndërhyrje është një vendosje taktike në skenarë realistë, armiqësorë dhe shpesh të paparashikueshëm. Ritmi është i ngadaltë, pothuajse kirurgjikal.
Dhomat duhet të pastrohen, dorëzimet të negociohen dhe rreziqet të vlerësohen vazhdimisht. Shumëllojshmëria e situatave është një nga asetet e saj më të mëdha (shpëtimi i pengjeve, bastisjet e drogës, kërcënimet me eksploziv, të dyshuarit e rrënjosur, etj.). Për më tepër, loja kërkon respektimin e protokolleve operative: të shtënat e paprovokuara penalizohen, vdekshmëria rezervohet për raste ekstreme dhe vlerësimi përfundimtar i çdo misioni bazohet në respektimin e rreptë të rregullave. E gjithë kjo rezulton në një përvojë ndryshe nga çdo lojë tjetër bashkëkohore me qitje.
Më në fund në konsola
Ardhja në konsola ngriti një pyetje të qartë: Si e përkthen atë ndjesi kontrolli total dhe menaxhimi taktik te një kontrollues tradicional? Përgjigja është e hidhur dhe e ëmbël. Nga njëra anë, është bërë një përpjekje e dukshme për të përshtatur kontrollet, duke lejuar komandat, ndërveprimet kontekstuale dhe ndryshimet e qëndrimit pa u ndjerë të ngathët ose të ngadaltë. Megjithatë, kufizimet në rrjedhshmëri janë gjithashtu të dukshme, veçanërisht kur mjedisi kërkon shpejtësi dhe saktësi.
Loja ofron dy mënyra grafike (performancë 60 fps dhe cilësi 30 fps), por ndryshimi vizual midis të dyjave është minimal, ndërsa mënyra e performancës vuan nga rënie të herëpashershme që ndikojnë në zhytje. Në një nivel artistik, ajo ruan atë estetikë të ndyrë dhe realiste që i përshtatet aq mirë tonit të lojës, megjithëse ndonjëherë mjediset ndihen më të zbrazëta sesa në versionin PC. Megjithatë, bashkëpunimi është ende një kënaqësi: koordinimi me lojtarë të tjerë bën që gjithçka të shkëlqejë, rreziku ndahet dhe çdo fitore festohet si një lehtësim i vërtetë.
Le të flasim për censurën
Një nga pikat më të përfolura të lançimit të kësaj konsole ka qenë censura. Dhe me një arsye të mirë. Për të përmbushur kërkesat e certifikimit në PS5 dhe Xbox Series, Void Interactive u detyrua të hiqte disa elementë që ishin të pranishëm në versionin origjinal për PC: skena me gjymtime, ekzekutime të civilëve dhe madje edhe përmbajtje që lidhej me të miturit.
Ajo që është mbresëlënëse është se këto ndryshime nuk u kufizuan vetëm në versionin për konsolë, por u aplikuan edhe në versionin për PC, duke shkaktuar zemërim të konsiderueshëm të komunitetit, akuza për autocensurë dhe kritika të dukshme. Studioja e justifikoi vendimin si një masë pragmatike, por dëmi ishte bërë. Dhe pjesa më e keqe: në një lojë që e bazon pjesën më të madhe të atmosferës së saj në papërpunueshmërinë dhe realizmin e situatave të saj, çdo shkurtim është më i dukshëm seç duhet.
Konkluzionet tona
Ready or Not nuk është një lojë me të shtëna për të gjithë. Nuk është menduar për ata që kërkojnë veprim të shpejtë, spektakolaritet ose shpërthime çdo dhjetë sekonda. Është një propozim që kërkon qetësi, durim dhe mendje të kthjellët.
Versioni i tij për PS5, pavarësisht shkurtimeve, mbetet një përvojë intensive dhe sfiduese që i qëndron jashtëzakonisht besnike thelbit të saj origjinal. Ka vend për përmirësim (sidomos në aspektin e stabilitetit dhe përsosmërisë), por gjithashtu ka një personalitet unik që e dallon nga të tjerat. Nëse jeni të gatshëm të mendoni para se të qëlloni dhe të humbisni para se të mësoni, kjo është një nga lojërat më tërheqëse të vitit. Edhe me censurë, Ready or Not mbetet pikërisht kjo: një ushtrim në tension brutal ku plumbat janë zgjidhja e fundit dhe frika, armiku i parë.